KIYAMETİM KOPTU KOPACAK

KIYAMETİM KOPTU KOPACAK

Kim bilir belki çıkagelirsin bir gün

Ayrılığa yenilmiş bir halde

Kederin ağırlığından çökmüş omuzlarınla

Buğulu gözlerinden silerek çiy damlalarını

Ellerin titreyerek çalarsın kapımı

Yeniden gülen güzünü serpiştirerek

Süzülürsün evimin her santimine

Pür telaş içinde irkilirim yatağımda

Ya seni düşünmenin yorgunluğundan

Sızmışımdır uykuların sığ sularına

Ya da

Uykusuzluğa meydan okuyan gözlerimle

Çıkmaya çalışırken yalnızlığın derin kuyularından

Tam da soluğumun kesildiği anda

Uzatırsın ellerini kim bilir

Sen getirirken pişmanlıklarını dile

Titreyen dudaklarına hakim olamadan

Elmacık kemiklerinden boşalan tufanı

Salarken gözyaşlarımın cehennemine

Ben anlatırım sana

Yangın alevlerinde nasıl yandığımı

Suların nasıl kâr etmediğini ateşimi söndürmeye

Küfre yabancı dilimin

Her şeye nasıl sövüp saydığını

Ve her gece

Başımı vurup vurup duvarlara nasıl kanattığımı

Beynimin dağılan parçalarını

Toplamaktan nasıl aciz kaldığımı

Kim bilir belki çıkagelirsin bir gün

İşte o gün

Belki bitecek yalnızlığa sürgünlüğüm

Bel ki de geldiğinde çok geç olacak

Ya da

Ya da kıyametim kotu kopacak

Şükrü ÇANKU

10.03.2022