Kıymet Bilmezliğin Efendisi
Padişah acemi bir köleyle gemiye binmişti. Köle hiç deniz görmemiş, geminin kerametini de bilmemişti. Ağlamaya,inlemeye başladı. Tir tir titriyordu. Avutmak için çok uğraştılar ama bir türlü sakinleşmedi. Padişahın keyfi kaçtı. Herkes aciz vaziyetteyken gemide bulunan yaşlı, bilge bir adam padişahın huzuruna çıktı, ''Müsaade buyurursanız ben onu sustururum!'' dedi. Padişah da ''Lütfen, lütfetmiş olursunuz!'' dedi.
Yaşlı adam emretti, köleyi denize attılar. Köle birkaç kere suya battı, çıktı. Sonra saçından yakaladılar, gemiden tarafa çektiler. Köle gemiye yaklaşınca iki eliyle güverteye asıldı, oradan gemiye çıktı, bir köşede uslu uslu oturmaya başladı. Yaşlı adamın yaptığı iş padişahı hayrete düşürdü, ''Bundaki hikmet nedir?'' diye sordu.
Yaşlı adam cevap verdi:
“Köle evvelce suya batmayı tatmamıştı. Gemideki selametin kıymetini bilmiyordu. İşte huzur ve saadet de böyledir. Bir felaket görmeyen kimse huzurun kıymetini bilemez.”
*****
Sahip olduklarımızın değerini onları kaybettiğimiz zaman anlarız.
Sözgelimi, vücudumuzu hoyratça kullanır “Bana bir şey olmaz” diyerek yasak olan her şeyi yer, içer ya da yasaklanan her şeyi yapar, bu nedenlerle sağlığımızı kaybedince bu defa şifa bulmak için çabalar ve sağlıklı halimizi özler ve sağlığın kıymetini anlarız.
Birlikte olduğumuz sevdiklerimiz; eşimiz, dostumuz, akraba veya arkadaşlarımızla didişir dururuz. Ancak onları kaybedip yalnızlık duygusunun ne demek olduğunu farkedince kafamıza dank eder ve kaybettiklerimizin meğerse ne kadar değerli olduğunu anlarız, fakat vakit geçmiş olur.
Zira giden bir daha gelmez.
Yine sözgelimi anne ve babalarımızı sağlıklarında çok üzer, yaptığımız saygısızca davranışlarla çok hırpalar; onları kaybettiğimizde ise mezarlarında ağıtlar yakar, iyilik hikayeleri uydururuz.
Bir heykellerini dikmediğimiz kalır.
Oysa sağlıklarında onların da kıymetini bilip bir de hayır dualarını alabilmiş “Evladım, biz senden razıyız, Allah da razı olsun” dedirtebilmiş olsaydık ne güzel olurdu.
Ama olmuyor işte!
Çünkü, kendi haline bakmadan kedilere “Nankör” diyen insanoğlu, ne yazık ki kıymet bilmezliğin en büyük efendisidir.
Sevgiyle kalın
Kamil Akdoğan