Mevsim Sonbahardı: Eylül'dü adı

Mevsim Sonbahardı: Eylül'dü adı

*

sokağın başındaki evlerinin önünde

çizgi oynardı hep...

kendi kendine yeterdi Eylül...

sessizce şarkılar mırıldanır

sayılar sayar

sevinçle havaya sıçrardı...

otururdu yorulunca merdiven basamağına,

bebeğiyle konuşurdu...

göz ucuyla arada bir bana doğru bakardı

onu izliyor muyum diye...

utanırdı göz göze geldiğimizde,

başını öne eğer, oyununa devam ederdi...

ikindiden sonra hava serin eserdi...

bazen yağmur yağardı,

biz üşürdük

ama o yine çizgi oynardı...

bebeğiyle ilgilenir

onunla konuşurdu...

kendiydi Eylül...

yalnız kendiydi...

dünyası çok büyük

küçüktü Eylül...

gün geldi,

geçerken o sokaktan az durakladım

kapının önünde o yoktu, baktım...

mevsim sonbahardı

adı Eylül'dü...

sordum; taşınmışlar başka yerlere

onu da vermişler başka illere...

ne eylüller geçti, kim bilir kaç yıl

kaç sonbahar geldi ardından da kış...

unutmadım asla:

mevsim sonbahardı

Eylül'dü adı...