ŞAİR DEĞİLİM

ŞAİR DEĞİLİM

Ben şair değilim henüz

Olur muyum bilmiyorum

Sadece

Seviyorum kelimelerin dans edişini

Bazen de onlarla dans etmeyi

Oysa korkunçtur bazılarının duruşu

Ne ritmi vardır

Ne de görselliğinde bir zarafet

Dokunsan kanar durduk yere parmakların

Sarılsan ateş kadar yakıcı

Kül kadar savruktur

Örter içinin beyazlığını kara rengiyle

Mesela 

Okuyunca esaret kelimesini

Vurulur ellerime kelepçeler

Çoğalır sırtımda kırbaçların yara izleri

Ayağıma takılı prangalardan kan sızar 

Utanır toprağın bereketli masumiyeti

Görünce çorak zihniyetlerin zulmünü

Ve sömürü

Ve sömürülen halklar kelimesi

Acıtır içimi yarama tuz basılmışçasına

Değişir birden bire rengim

Afrika’da zenci olur

Taşınırım gemilerle Amerika’ya

Kan ter içinde

Kan kusarım tarlalarda

Yada Yeni Zelanda’dan getirilip Çanakkale’ye

Kurşun sıkarım insanlığıma

Vurulurum boğazın serin sularında

Neden geldiğimi bilmeden

Daracık bir mezarda 

Yatarım yabancı topraklarda

Sonra alıp sihirli kelimeleri

Silerim tüm kötülükleri yeryüzünden

Ne esaret kalır insanların zihninde 

Ne sömürü

Ne savaşlar

Ne de ölüme itilen halkların içe işleyen sancısı

Kırbaçlar dolanır zalimlerin ellerine

Son verip insanın insanlıkla savaşına

Barışın bayrağını süslerim beyazın tonlarıyla

Prangalarda halay türküleri 

Kelepçelerde özgürlük marşları büyütürüm

Yaşlı dünyanın acımasızlığını

Büyüyen çocukların gülüşüne hapseder

Tarihin utancını teslim ederim

Işıldayan gözlerine 

Sonra çekilir kara bulutlar

Boyanır bozkırlarımız yeşile

Masmavi gökyüzünde süzülen kuşların 

Kanat serinliği vurur içimizin yaralarına

Dedim ya şair değilim henüz

Sadece yüreğime sığdıramadıklarımı 

Sığdırmaya çalışıyorum kağıtlara

Lakin 

Bir türlü bitmek bilmiyor yürek taşkınım

Ve yetmiyor

Taşkınını sığdırmaya çalıştığım kağıtlar

Şükrü ÇANKU