Bugün hesapladım tam 120 gün oldu benden uzaklardasın.Sensiz geçen günlerim ayrı bir ızdırapla dolu olsa da alışıyorum.İnsan herşeye alışır derdin sen hep öyle de oldu.Alıştım çok zor da alıştım.Hem de çok fena şekilde alıştım.
120 koca gün…
Daha dün seni kendi ellerimle toprağa verdim ve bugün 120.güne girdik.Zaman denilen illet su gibi akıp geçiyor.Senden sonra yaşamak boğazına takılan söylenemeyen kelimeler gibi geliyor bana.Bu halimi görsen sen bile dersin ne bu halin diye?Ölümün en çokta beni ve babamı etkiledi.Herkes timsah gözyaşları içinde seni arıyor.Yaşarken kıymetini bilmeyenler senin sevdanla,senin sevginle parçalıyor edebiyatı…Sen yaşarken kıymetini bilmeyenler ağlayıp zırlıyor ve seni arıyorlar.Neden böyle bu devran ?Yaşarken kıymet bilmek çok mu zor?Şükürler olsun yaşarken kıymetini bildiğime inanıyorum.Hiçbir şekilde seni üzmedim,seni kırmadım ve vicdanım her daima rahat…
Meleğim bugün tam 120 gün oldu bu dünyadan ebedi aleme göç edeli.İnanmak çok zor,çok güç olsa da kabullendim bir şekilde…Beni merak etme kazan karası tabi ettiğin en küçüğün senin her daim bu dünyada fidanın olarak kalmaya devam edecektir.Ve bu fidan hiçbir zaman senin alnını yere düşürecek bir şey yapmayacak.Yıkılmadan dik durarak senin emanetin olan sancağını ileriye götürecektir.Kabrin başında sana verdiğim her sözün arkasındayım ve ne olursa olsun senin benden istediğin herşeyi yapacağım meleğim.Ve senin ölümüne sebep olanlara inat hemde….Senin katillerine inat,senin düşmanlarına inat her daim alnımız açık dik duracağız…