Büyüyünce ne olacaksın? 

Büyüyünce ne olacaksın? 

Beşinci sınıfa gidiyordum.  İlkokul öğretmenimiz sorardı bizlere büyüyünce ne olacaksın? Arkadaşlarım başladı doktor, avukat, mühendis, öğretmen maşallah doldu taştı sınıf herkes mesleğini aldı göreve başladı. Boyum diğer arkadaşlarımdan uzun olduğu için arka sıralarda otururdum şikayetçi de değildim durumdan bol bol hikaye kitabı okurdum ders arasında çaktırmadan. Sıra bana geldi öğretmenim söyle bakalım Filiz sen ne olacaksın bakalım büyüyünce ben o vurdumduymaz halimle öğretmenim ben anne olacağım öğretmenim birde insan olacağım nerden aklıma geldi o an bilmiyorum
Aman yarabbim sınıfta bir kahkaha koptu. Oo , abo diyenler, şaşıranlar, gülenler sınıfın atmosferi bir anda değişti. Hiç gülmeyen o disiplinli, sinirli öğretmenimiz bile içten içe güldü. Herkesten farklı bu cevabım kazındı hafızalara teneffüsle gülerek annemiz geliyor, insan geliyor diye şakayla karışık dalga geçenlerde olmadı değil ha!:)
Aradan zaman geçti... Allah kısmet etmiş ki evlendim. Üç tane pırlanta gibi çocuğum oldu. Öğretmenime dediğim gibi anne oldum. Birinci söz tamam anneydim iki kızımla beraber büyüdük. Bende onlarla öğrendim çoğu şeyi oğlum yıllar sonra doğdu tam anne oldum. Ben öğretmenime söz vermiştim insan olacaktım insan nasıl olunuyordu?
İnsan olmak neydi ? Alınır satılır mıydı? Pazarda markette ucuz mu pahalı mı bir şeydi. Kafam karışırdı bazen bu hesaplamalardan.  Laf aramızda hiç sevmedim matematik dersini.
İnsan olmak ne alınan, ne satılan , ne fiyatı olan bir şeydi. İnsan olmak kalpteydi, bedavaydı. Soluduğumuz hava gibi bedava.
Küçükken Andımızda ezberlediğimiz büyüklerimizi saymak, küçüklerimizi sevmek, merhametli, adil, iyi niyetli olmaktı. Büyüklerimi saydım, küçükleri sevdim. Yardıma ihtiyacı olan birini gördüysem yardımcı olmaya çalıştım gücümün yettiğince bana kötülük yapanlara asla kötülükle karşılık vermedim veremedim. Bana sesini yükselten birinin seviyesine asla inmedim. Sevip sevilmenin en yüce değer ve erdem olduğuna yürekten inandım. Dürüst, adil, vicdanlı, merhametli olmayı tercih ettim. Yani herkesi Allah’a havale ettim. Öğretmenime dediğim şeyi yapmaya insan olmaya çalıştım. Allah ömür verdiği sürece de bu böyle devam edecek inşallah.
Hayat ne kadar zor olsa da yaşam koşulları ve insanlar ne kadar zorlasa da ben insan kalacağım.
Öğretmenim hep sen avukat olacak kızsın derdi bana . Avukat olamadım lakin adaletli insan olmaya hep özen gösterdim. Çocuklarıma hep adil, vicdanlı , merhametli ve dürüst olmayı öğrettim. Topluma yararlı bireyler olsunlar diye çabaladım hep ben hem anne olmayı hem insan olmayı başardım.
MEVKİ MAKAM GEÇİÇİ
İNSANLIK HER ZAMAN BAKİ
İNSANI İNSAN YAPAN
NE MAKAM, NE MEVKİ
İNSANI İNSAN YAPAN VİCDANI , MERHAMETİ ALLAH’A  OLAN İNANCI VE SADAKATİ
~FİLİZ ÇALIŞKAN