ÇOCUĞUNUZLA KONUŞMA ÖRNEĞİ
Bir baba ile oğlu arasında geçen kısa bir konuşma:
— Sıra arkadaşım beni öğretmenime şikâyet etmiş.
— Yaa…
— Ona, benim yaramazlık yaptığımı söylemiş.
— Anladım…
— O şişko arkadaşımdan nefret ediyorum.
— Eveet…
— Ama sınıf başkanı benim yaramaz biri olmadığımı biliyor.
( Baba Susuyor)
— Kötü niyetli çocuklara tahammül edemiyorum işte. Ailesi onu neden terbiye etmez ki?
— Bilmem…
— Aslında herkes iyi olmadığına göre galiba buna alışmam gerekecek.
(Baba yine sessizdir.)
Bu konuşmada baba, çocuğunu yargılamaz, acele hüküm vermez; sadece dinler.
Eğer baba hemen tepki verseydi:
“Ne? Böyle şey olur mu?”
“Yoksa arkadaşın haklı mı?”
gibi sözlerle olaya müdahale etseydi;
çocuk belki de içindekileri anlatmayacak,
baba da olayın gerçek yüzünü öğrenemeyecekti.
Bazen çocuklarımızın en çok ihtiyacı olan şey nasihat değil, anlayışla dinlenmektir.
Her şey bütünün hayrına olsun.
Eyvallah.
