Kamil Akdoğan
Çocuklarımıza Ayıracağımız Zaman
Genç bir adam cezaevini boylamak üzereymiş. Yargıç onu çocukluğundan beri tanıyor, ünlü bir yazar olan babasıyla da tanışıyormuş.
“Babanı hatırlıyor musun?” diye sormuş çocuğa.
Çocuk: “Onu oldukça iyi hatırlıyorum” demiş.
Suçlunun vicdanını yoklamaya çalışan yargıç şöyle demiş:
“Mahkum edilmek üzereyken ve şu anda mükemmel bir insan olan babanı düşünürken, onun hakkında net olarak ne hatırladığını anlatır mısın?“
Bir sessizlik olmuş. Daha sonra çocuk hiç beklenmeyen bir cevap vermiş:
“Öğüt almak için yanına gittiğimde, yazdığı kitaptan başını kaldırarak bana baktığını ve ‘Çek git başımdan; çok meşgulüm”’ dediğini hatırlıyorum. Ona arkadaşlık etmek için yaklaştığımda bana dönerek ‘Çek git başımda oğul; bu kitabı bitirmeliyim!’ derdi. Sayın yargıcım siz onu büyük bir yazar olarak hatırlarsınız fakat ben onu kaybedilmiş bir arkadaş olarak hatırlıyorum”
Yargıç kendi kendine söylenmiş;
“Yazık! Kitabı bitirdi ama oğlunu kaybetti!”
*****
Çoğumuz eğitimlerimizi tamamladık, master hatta doktoramızı yaptık, görevlerimizde yükseldik, hikayede olduğu gibi kitaplar da yazdık ama ne yazık ki ailemizi ve çocuklarımızı ihmal ettik.
Onlara zaman ayıramadık.
İnşallah onları kaybetmemişizdir ve inşallah her şeyi telafi edebiliriz.
*****
Siz ister çocuğunuza çok zaman ayırmak arzusunda olun, ister olmayın, çocuk her şeyin farkındadır. Ne onu oyuncağa boğmak, ne bol öpücükle karşılamak, ne eğitim konusunda ona üstün olanaklar hazırlamak, ne de sosyal açıdan her türlü avantajı sağlamak onunla birlikte sevgi ile bütünleşerek geçirilen zamanın yerini doldurabilir. Çocuk onunla geçireceğiniz zamana bakarak, onu sevip sevmediğinizi bilecektir. Bu nedenle anne-babalar, çocuklarına olan sevgilerini onlara zamanlarını vermekle göstermelidirler.
Sevgiyle kalın
Kamil Akdoğan