ÇOCUKLUĞUMUN AĞLAYAN YÜZÜ

ÇOCUKLUĞUMUN AĞLAYAN YÜZÜ

İçime bırakarak yalnızlığın çaresizliğini

yorgun bir akşam geçiyor gözlerimden

Hırpalanmış dizleriyle

morarmış parmak uçlarıyla

ölü bir çocuk doğuyor

soğuk yatağımın cehennemine 

Islak yüzümü gömüyorum

kahır durağı yastıklara

Sahipsiz bir mezara dönüyorum

hıçkırık sağanağında

Sıvasız  duvarların göğsünde 

kaybolurken gölgeler

Solgun ışıklar sönünce caddede 

yitiriyorum ellerimi çığlık çığlığa

Korkulu adımlarla sendeleyip

koşuyorum ardıma bakmadan

Geçerek karlı dağların tepesini

Balta girmemiş ormanları

Keşfedilmemiş denizleri yara yara

En sonunda varıyorum

doğduğum şehrin tenhalığına

Sokak aralarında buluyorum

yalnızlığımın sebebini

ve

çocukluğumun 

hüngür hüngür ağlayan yüzünü

Şükrü ÇANKU

07.02.2021