HARAÇTAN MEZATA

HARAÇTAN MEZATA

Kardan adamım bir hadde kepçesinde

Haddeciden uzak haddehane içinde

Savurur da savurur kevgirini ıslak alınlı adam olduğu yerden

Bir kalıba döker bir de çıkartır şekil verir ara vermeden

Benden eser kalmadığında;

Bir tek kömürden gözlerim ayakta

Bir de kömüre dönüşmüş çubuktan ellerim

Çöktükçe çökerim külçenin en dibine

Alınır satılırım önce bir Hindistan kastının alt pazarında

Haraç mezat kelepirdir kaderim

Sonra bir Paris müzesinde yok pahasına ederim

Yan tarafında tiyatrodan bozma bir balo salonu müzenin

Güzel kadınların elleri raks için kavalyesine teslim

Ben de yakalarına yapışmış broş

Hindistan pazarında verilmeyen hakkımın peşinde

Ederimi arıyorum rakkasenin boş boş verdiği vaatlerinde

Acısını iğnemle çıkartıyorum raksın azdığı sabah saatlerinde

Amabella bu…

Gırtlağından çıkan sesini bir başka arttırıyorum battıkça

Hint pazarında elini acıttığım kadının aynısı

Sesler aynı ikisi de davette gibiler aşka

Ama Amebella’daki ses bir başka mı bir başka

Görmesem de batılı Fransız’ı

Anımsatır gibi bana şair Fazıl’ı

Duymasam da Amabella’nın sesini

O şuh kadının titrek sesi kulağımda yazılı

Ah Amabella!

Bir İstanbul kolejinde başlayan hayal hikayem,

Med cezirlerimin karaya vurduğu deniz yıldızı

Şimdi İndila’dan dinliyorum Fransızca sesini

Yetmişlerin plağıyla bir yavaş bir de hızlı

Amabella bu…

Bir yahudiyle fransızca dans ediyor

Ben yakasında yakası ellerimde

Bana İndila’dan dinlediğim fransızca yetmiyor.

//mhd