HATIRA DEFTERLERİMİZ

HATIRA DEFTERLERİMİZ

Hatıra defterlerimiz vardı bizim...
Kalbimiz  kadar saf ve tertemiz,
Yüzümüz kadar güzel, 
Gökyüzü kadar mavi,
Gökkuşağı kadar renkli,
Arkadaşlarımıza  ayırdığımız.
Bembeyaz, çiçekli  sayfaları...
“Acaba ne yazacak?”
Diye heyecanla beklediğimiz,
Sabahları zor ettiğimiz...

Tertemizdi,masumdu.
Tüm dileklerimiz kin,nefreti bilmiyordu henüz kalbimiz.
Birimiz içindik hepimiz.
Bembeyazdı kurdelelerimiz.
Sahi bizler,
Bu kadar 
Kötülüğü kimden ,
Nasıl öğrendik?
Bu kadar kirlendik,
Bu yüzden mi yalnızlığa mahkum edildik?

Sepet sepet yumurta,
Sakın beni unutma.
Unutursan küserim,
Mektubumu keserim.

Ne güzeldi her şey!
Ne kadar güzeldi, küsme şeklimiz.
Kimse kimseye kuyu kazmıyor,üzüp ağlatmıyor,
Kandırmıyor menfaati için kullanmıyordu.
Sadece mektup yazmayı kesiyordu kalpler.
Ne kadar zarif,naif ne kadar inceydi...
Duygular ,düşünceler 
Niyetler.

Ne oldu bizlere?
Kanaviçe örtülü Somyalarımızın yerini,o süslü Kocaman
İpekli ,sırmalı 
Koltuklar  almasaydı keşke...
FİLİZ ÇALIŞKAN