İNSANLIĞIN DERİN DRAMI

İNSANLIĞIN DERİN DRAMI

Hayatın baharında bu gence Umut aşılayamamak.

Hayatı bir ev ve arabadan ibaret zannedecek bir algıya mahkum etmek.

Bu insana yaşamanın, yaşamın anlamına varmanın, davanın, vatanın, ülkü'nün idealin, dostluğun ve insan sevgisinin ne olduğunu anlatamamak.
Ne büyük bir hezeyan, 
Ne büyük bir hüsran, 
Ne büyük bir izmihlal.

Ey Musa ya yol veren Kızıldeniz!
Ey ibrahim'i yakmayan Ateş!
Eyi Nuhu selamete çıkaran yağmur!
Bu asrın insanına bir umut vermez misiniz?

Dün İnsan insanın kurdu idi 
Heyhat bugün insan insanlığın katili,
Ne yazık ki 
İyiler rüya aleminde yaşarken,
Kötülerin elindeki silahlar daha korkunç ve daha zalim..

İyiler korkaklıkla ve tembellikle yarışırken Kötüler doyumsuz bir iştahla yeni zaferlere yelken açıyorlar.

Bu hata sadece bu çocuğun olabilir mi?
Sahip olduğu en değerli hazinenin farkına varamayan bir gençlikle başbaşa kalmak ne hazin.

Gençlik ellerimizin arasından bir bir kayıp gidiyor
Ne güneşler batıyor Ne çiçekler soluyor

Geleceğimizi emanet edeceğimiz gençler yaşamanın anlamsız olduğuna inanıyor.

Üstad Sezai Karakoç diyor ya ey yeşil sarıklı ulu hocalar bunu bize öğretmediniz bu kesik dansa karşı bize bir şey öğretmediniz

Kadının üstün olduğu ama mutlu olmadığı
Günlere geldim bunu bana öğretmediniz
Hükümdarın hükümdarlığı için halka yalvardığı
Ama yine de eşsiz zulümler işlediği vakitlere erdim
Bunu bana söylemediniz
İnsanlar havada uçtu ama yerde öldüler
Bunu bana öğretmediniz
Kardeşim İbrahim bana mermer putları
Nasıl devireceğimi öğretmişti
Ben de gün geçmez ki birini patlatmayayım
Ama siz kağıttakileri ve kelimelerdekini ve sözlerdekini
nasıl sileceğimi öğretmediniz
...

İnsan bir günde kıtalar geçti ama ruhundaki acıya iksir  bulamadı 
İnsan insanoğlunu yok edecek bombayı inşa etti ancak insanlığı diriltecek bir ilaç inşa edemedi..

İnsanlar ne madde ile mutlu olabildiler ne teknoloji ile.

İnsanlık derin bir yalnızlık ve buhran içinde.

Kovit belasıyla insanlar daha keskin bir yalnızlığa mahkum edildiler. 
Sohbete ilgiye ve muhabbete muhtaç yaşlılarımızı yalnızlık içinde ölüme gönderiyoruz ne büyük bir ızdırap Yarabbi!!

Eşref-i mahluk olan insan varlık mücadelesi ile baş başa.

Ya kıyameti yaşıyoruz ya kıyamete yaklaşıyoruz.

Geleceğin önünü açacak
Büyük umutlara
Kuruyan çölleri hayatla buluşturacak
Kutsal yağmurlara
Umut denizlerini coşturacak derin mucizelere ihtiyacı var insanoğlunun.

Belki de her birimiz insanlık için acı çekmedikçe Her birimiz bir insan için kahr olmadıkça 
Her birimiz alem için yaşamayı öğrenmedikçe
Hep birlikte yok olmaya devam edeceğiz.

Serdar Kayhan