KAYBOLAN MUTLULUK

KAYBOLAN MUTLULUK

Ne ara kaybettik?
Ey mutluluk!
Herkes deliler gibi arıyor seni...
Betonlar dökülmüş üzerine demirlerle örülü zindanda mı?
Kaf dağının ardında, 
Batmış derinliklerde gömülü bir geminin kilitli sandığında mısın? 
Bir  odaya dolan masum çocukluğumuzun, 
Sobanın alevinden tavana vuran,
Portakal kokulu huzuru,
Beyaz Kanaviçe işli somyalarda çiçekli sohbetler,
Umutlar,
Sevinçler nerede?
Aranıyor kaybolan mutluluk.
Neden saklandı?
Nereye gizlendi?
Bir bilen söyleyebilir mi?
Hangi çıkmaz sokakta kaybettik bizler kendimizi?
Hangi karanlığa gömüldü vicdanlar?
Hangi uçurumdan düştü öldü insanlık?
Kalpler niçin bu kadar karanlık?
Oysa insana en çok yakışan,
İnsanı insan yapan en güzel kıyafettir;
Merhamet, güzel ahlak ve insanlık.

FİLİZ ÇALIŞKAN

 Söylesenize, şu an kim biliyor içinizde neler yaşadığınızı?
Ya da kaç kişi sizi düşünüyor?
Söylesenize, kimin umurundasınız?
Kimse kimseyi kandırmasın boşu boşuna...
Bu aralar hepimiz, bir akarsuyun içindeki kurumuş bir yaprak kadar yapayalnızız işte.
Hak ettik  mi diye düşünmeli miyiz hep birlikte?
Mal mülk para hırsı unutmuştuk, tüm adet gelenek göreneklerimizi.
Ellerini öpmek için gitmiyorduk bayramlarda bile.
Sanki,tatil bayramdı bizlere.
Herkes kemalini okur anlar!