KIRIK CAM
Süngülenirken her gece uykularım
Kan ter içinde uyanıp
Umut sürerim gecenin karanlık göğsüne
Ardı arkası kesilmeyen yıldız sağanağında
Islanır yalnızlığımın üşüyen yanı
Sol yanımda ince bir sızı
Senden kalan
Kırık bir cam gibi dağılmışım odanın ortasına
Tuzla buz olmuş mutluluğum gecenin sonunda
Sabahın kıyısında mayın tarlası düşlerim
Kapatsam gözlerimi batar kirpiğim
Tedirgin bedenimin kanayan korkularına
Topladığımı zannettiğim bütün parçalarda
Hep bir şeyler eksik kalıyor her seferinde
Sonra anlıyorum ki
Yüreğimin diğer yarısı kalmış sende