NEDEN ROMANA BAŞLADIM?

NEDEN ROMANA BAŞLADIM?

Neden roman yazmaya başladım.

Yıllar sonra Kitaplarda ve makalelerde anlattıklarımın tam olarak ifade edemediği mi ve istediğim tesiri oluşturamadığımı fark ettiim

Zira kitaplarımda kendime oto sansür uyguluyordum. Sürekli kendimle kavga ediyor ve neyi yazıp neyi yazmayacağıma  bir türlü karar veremiyordum. 

Daha sonra anladım ki makalelerde anlattıklarım okurların kalbine dokunmuyordu.

Anladım ki duygunun kıvamına bulamamış fikirler bir kulaktan girip öbür  kulaktan çıkıyordu..

Çünkü kitap ve makale  insanların aklına ve zihnine hitap ediyordu, oysa ki daha derinlere bilmem gerekiyordu yani duyguya hitap etmem gerekiyordu. Bu yüzden roman deryasına daldım.

Her yemek karın doyurur lakin her yemek lezzetli değildir.  İnsanın ruhunda hatıra bırakan lezzetli yemeklerdir ancak.

 Tıpkı bunun gibi duygular da insanların dimağında daha çok yer ediyordu bunu anladım.

Romanda  hiçbir sansüre takılmıyor, istediğim şekilde manevra yapabildiğimi anladım. İstediğim şekilde her türlü fikir ve düşüncemi örtülü olarak anlatabiliyordum.

Gerçek hayatta isyanımı ifade edemediğim duygularımı en rahat şekilde romanda kullanabiliyordum.

Gizlenmek istediğim yerde gizleniyor aşikar olmam gereken yerde bir güneş gibi
ortaya çıkıyordum.
İstediğim şekilde fikirlerimi kamufle edebiliyordum. Müthiş bir özgürlük alanı roman.

Bazen yorumu okura  bırakacak şekilde iltibasa mahal verecek yazılar yazıyor, bazen okurun duygularını ve zihnini istediğim şekilde yönlendirebiliyordum.

Romanda Beni en çok heyecanlandıran husus ise bazen okuru ters köşe yaparak hayal kırıklığına uğratmam oluyordu. 
Sonuç olarak anladım ki
İnsanlar duyguyla beraber alınan bilgilere daha çok inanma eğilimini gösteriyor.

Baharatın olmadığı yemek ne ise duygu'nun olmadığı yazı da o idi....

Serdar Kayhan