Evlat sahibi olmak olabilmek herkesin en büyük hayalidir.Gözü gibi sevdiği canından bir parça olması insanı kim bilir ne kadar mutlu eder.Tarifi edilmeyecek kadar güzel bir mutluluktur bunu anne baba olan arkadaşlarımız daha iyi bilir.Benim çocuğum yok ve bazı şeyleri bilmem anne baba olan arkadaşlar kadar çok zordur buna eminim.
Evlat sahibi olmak onun sorumluluğunda olabilmek her anne babanın harcı olmadığını düşünüyorum.Hani o canı gibi sevdiği,olması için geceler boyu dua edilen evlatlara hak ettiği değer verilmiyor maalesef.Ve bu hak etmediği değer karşısında kalan evlat kendini bir boşluğa atıyor.Bu boşluğun adı Sokaklar oluyor.Bizim için sadece basit bir yoldan ibaret olan başkada bir anlamı olmayan…Toplumumuzda sokak çocuğu diye adını verdiği ama hiçbir şekilde tedavisi edilmeyen edilemeyen kanayan yaradır durmadan akan.Kimsenin duymadığı çığlığın adıdır bu haykırış…
Sokaklar çocuklar doğurmaz.Sokaklar sorumsuz ailelerin kurbanı olan çocuklara evini açıyor sadece.Bir annenin sıcaklığını veremese de…Sokak çocuğu diye bir şey yok anne babaların sorumsuzluğu var.Sokak çocuğu diye bir şey yok.Onların bu şekilde sokaklarda yaşamasına müsaade eden sorumsuz devlet ve toplum vardır.Bir parça ekmeği paylaşmaktan aciz olan toplum vardır.