Unutulmuşsun sen Ana

Unutulmuşsun sen Ana

*

ağustosta güller açmıyor anam…

bütün gücünü toplayarak sulamaya çalıştığın papatyalar

yine solgun, bak!...

kanadı kırık pencerenin camı da yok

boyası da hepten silinmiş ama,

sen inadına oradan bakıyorsun sokağın bitimine...

her gölge bir insan taşıyor önü sıra, görüyorsun,

her yutkunuş bir hıçkırığın başlangıcı olmuş senin için...

"şimdi çıkar biri köşeden" derken sızıyor yaşlar,

ümidin yükselişte amma,

sen de biliyorsun ki

gelmeyecekler,

unutulmuşsun anam sen!...

çoktan el çekmişler yarandan,

ne elinden tutan kalmış

ne de öpen ellerini…

yolların uzağına boşuna bakıyorsun

alnında ter damlacıkları

gözlerin kapıda amma

anlıyorsun, gelmeyecekler…

unutuldun sen ana,

belki mezarına bile gelmeyecekler!...