...VE İNSAN  ALDANIYORDU

...VE İNSAN  ALDANIYORDU

Bilmiyordu
Ama bildiğini sanıyordu
Bir yanlışa inandı
Bir yanlışa inanmak onlarca yanlışa kapı  aralıyordu.  
Aklı yanlışı anlayacak donanımda değildi
Çünkü hırsı ve ön kabulleri vardı 
Doğruyu asla öğrenemedi.

Ne düşünmeyi biliyordu ne de sorgulamayı
Sorsaydı öğrenebilirdi 
Sormadı 
Zira kendine ve aklına güveniyordu.
Oysaki insan beşerdi hata  yapmak onun hamurunda vardı..
O, hatasız olduğu zannıyla yaşadı.. 

Olaylar rüzgar gibi 
Ve zaman su gibi geçti.. 
Tecrübeye ilim eklenince hakikat perdeleri açıldı.
Aldandigıni gördü, ezildi ve utandı 

Nice doğru bildiklerinin yanlış olduğu sancısıyla uyandı
Uyanış ne kadar geç olursa öfke o kadardı 

Ve kıvrandı..
Kendini suçladı, aklını suçladı
Kendini bir hayale atıp yanıltanları suçladı.

Lakin üzülmeye gerek yoktu..
Çünkü kazançliydı 
Bunca acı bunca  yaş ve tecrübeye rağmen hakikati bulmayanlar da vardı

Hayat budur işte
Aldanırsın 
Aldandığını anladığında üzülür kahrolursun
Çünkü senin uykuda olmana kodlanmış binlerce  senaryo vardı
Çünkü seni çoğu kez sendeki duygularla vuruyorlardı. 

İnsan bir nehir gibi.. Yolda karşılaştıkların kadar bilgili
Farkına vardığın kadar uyanık
Çektiğin acı kadar güçlüsün...
.

Sağlıcakla
Serdar Kayhan