Hiç bu kadar sessiz olmamıştı geceler.
Bu kadar boynu bükük,
Öksüz ve yetim çocuklar misali...
Kimsesiz kalmamıştı;
Caddeler,
Sokaklar,
Ağaçlar,
Parklar...
Gökyüzü ağlıyor,
Kaldırımlar da.
Hüzün yürüyor,
Sessiz,sönmüş tüm ışıklar,
Perdeler kapanmış artık,
Şehrin kulaklarında
Yalnızlık şarkıları çınlıyor.
Bu aralar hüzün kokulu,
sessiz gecelerde
Kimsesiz kaldık.
Dost ,kardeş,arkadaş,
Can hasreti yaşadık.
Yeri geldi çok özledik.
Sevdiklerimizi zamansız kaybettik.
Ayrıldıklarımıza ağladık,
Göz pınarlarımız kuruyana kadar.
Ama kalbimizde yaşattığımız;
Doslarımızı, sevdiklerimizi asla unutmadık ,
Unutmayacağız .
Gönüle giren,gözden Irak olsa ne çıkar.
Her şeye rağmen;
Kesmiyoruz, yarınlardan umudumuzu.
Daha yaşanacak çok güzel,
Güneşli,papatya kokulu ilkbaharlar var.