YALNIZLIKLARIN ÇAĞI
İnsan, kalabalıklar içinde de yalnız kalabilir. Çünkü yalnızlık bazen etrafımızda kimsenin olmaması değil, ruhumuzun daralması gönlümüzün sıkılmasıdır esasında.
İçinde yaşadığımız çağda iletişim imkânlarımız hiç olmadığı kadar arttı. Bir tuşla dünyanın öbür ucuna ulaşabiliyor, yüzlerce insanla iletişim kurabiliyoruz. Ancak ne gariptir ki insanlar arasındaki gönül mesafeleri de giderek büyüyor.
Aynı şehirde yaşayıp birbirini aramayanlar, aynı apartmanda oturup birbirini tanımayanlar, aynı sofraya oturup gönülden gönüle konuşamayanlar var.
Oysa insan, sadece yaşamak için değil; sevmek, sevilmek, paylaşmak ve bir başkasının hayatına dokunmak için de vardır.
Yalnızlık, çağımızın görünmez salgınlarından biri hâline geldi. Bunun ilacı ise her zaman büyük adımlar değil; bazen içten bir telefon, samimi bir ziyaret, hatır soran bir mesaj, birlikte içilen bir çaydır.
Aile bağlarımızı canlı tutalım. Anne babamıza, kardeşlerimize, evlatlarımıza zaman ayıralım. Akrabalarımızı, komşularımızı ve dostlarımızı hatırlayalım. Sevinçleri paylaşalım, sıkıntıları birlikte hafifletelim. Bir insanın hayatında varlığımızı hissettirelim.
Unutmayalım ki dinimiz de bize kardeşliği, merhameti, yardımlaşmayı ve gönül almayı öğütler. Peygamber Efendimizin hayatı, insanlara sevgiyle yaklaşmanın ve gönüllere dokunmanın en güzel örnekleriyle doludur.
Belki de bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:
En son ne zaman birini sadece hâlini hatırını sormak, gönlünü almak için aradık?
Hayat kısa, ömür emanet… Birbirimizin kıymetini bilmek için daha ne kadar bekleyeceğiz?
Gelin, daha çok görüşelim, daha çok paylaşalım, daha çok sevelim. Gönüllerimizi açalım birbirimize hesapsızca.
Çünkü insan insana emanettir. Bir gönüle dokunmak, bazen bir ömre iyilik yapmaktır.
Rabbim, gönüllerimizi birbirine yakın, muhabbetimizi daim, sofralarımızı bereketli, dostluklarımızı ömürlük eylesin.
Her şey bütünün hayrına olsun.
Eyvallah.
