Yine Bir Vefa Hikayesi
Eski Yunanistan’daki zalim bir kralı öldürmek için başkente gelen bir fedai, kralın muhafızları tarafından yakalanır.
Fedai suçunu itiraf eder ve idama mahkum edilir.
Bunun üzerine krala yalvaran fedai, köydeki kızkardeşini evlendirmek üzere infazının üç gün geri bırakılmasını ve kendisine de izin verilmesini ister.
Kral güler ve “Peki ya gelmezsen?” der.
Fedainin arkasında duran bir delikanlı hemen ileri atılır “O zaman onun yerine beni asarsınız” der.
Bu genç aslında fedainin en yakın dostudur.
Kral bu işi eğlenceli bulur ve nasıl olsa suçluyu da yakalatabileceğini düşünerek fedaiyi salıverir.
Üçüncü günün akşamı olmuştur ve güneş batmak üzeredir, halk büyük meydanda toplanmış ve suçluya kefil olan gencin idam sehpasına çıkarılmasını seyretmeye hazırlanmaktadır.
Tam o sırada yağmurların, sellerin, taşan nehirlerin, haydutların arasından binbir güçlük ve tehlikeleri atlatarak gelen fedai, şehrin kapısında görünür ve arkadaşı tam da sehpaya çıkarılmışken “Durun, asmayın ben geldim” diye haykırır.
Bu söze bağlılık karşısında hayretler içinde kalan kralın gözleri dolar “Sadakat, dostluk ve vefa boş şeyler değilmiş” diyerek bütün bu kutsal değerler hatırına fedaiyi affeder.
Aslında insanların özlediği ve yokluğunu hissettiği dostluk, “Sadakat, sevgi ve vefa”dan başka bir şey değil.
Her türlü dostlukta ve beşeri ilişkinin her türlüsünde aranan da bunlar.
Biz de dostluğu, sadakati, sevgiyi ve vefayı çok özleyenlerdeniz.
Sevgiyle kalın
Kamil Akdoğan
.png)
