DENEMEKTEN KORKMADIĞIMIZ ÖMRÜMÜZ OLSUN
Bazen insan ömrünü yaşayamadan bitiriyor.
Korkudan.
"Ya olmazsa" diye başlamadan bırakıyoruz. "Ya gülerlerse" diye söylemeden susuyoruz. "Ya beceremezsem" diye kapıyı çalmadan geri dönüyoruz.
Sonra da ömür geçiyor. Ve en acısı şu: Yapamadıklarımıza değil, denemediklerimize üzülüyoruz.
Oysa denemek ayıp değil. Yanlış yapmak ayıp değil. Düşmek ayıp değil. Asıl ayıp, hiç adım atmadan yerinde saymak.
Çocukken düşe kalka yürümeyi öğrendik. Hiçbirimiz ilk adımda koşmadık. Düştük, ağladık, kalktık, yine yürüdük. Ne zaman büyüdük de düşmekten korkar olduk?
Bir kadın var. Bir gün bir marangoz dükkanının önünden geçerken duruyor. İçinde bir cesaret, kapıyı çalıyor. Usta bakıyor, "buyur" diyor. Kadın diyor ki: "Para istemiyorum. İşe yaramak istiyorum."
Usta şaşırıyor önce. Para istemeyen insan mı olur? Ama o kadının istediği para değil, bir yerden tutunmak. Bir işe yaramak. Bir işe başlamak.
Alıyorlar işe. O gün o kadın sadece bir kapıyı çalmıyor, kendi hayatının kapısını da aralıyor. Çünkü cesaret bazen para istememek değil, "ben varım" diyebilmektir.
Bir kadın daha var. Temizlik takıntısı var. Her yeri dip köşe, her gün temizliyor. O kadar ki misafirliğe giderken bile kendi çarşafını götürüyor. "Acaba temiz mi, acaba mikrop var mı" diye hayatını temizliğe hapsetmiş.
Bir gün bir arkadaşı diyor ki: "Dağ yürüyüşü var, kamp var, katılır mısın?"
İlk başta "ben mi, dağda mı, toprakta mı" diyor. Ama bir cesaret "tamam" diyor. Dağa çıkıyor, toprağa basıyor, çadırda kalıyor, yıldızlara bakıyor. O günden sonra hayatı değişiyor.
Şimdi mutfağının bir tarafında tuval boyaları var, tablolar var. Resim çiziyor. Eskiden tozdan korkan kadın, şimdi boyaya bulanmaktan mutlu. Çünkü bir kere denedi, korkunun aslında bir duvar değil, bir perde olduğunu gördü. Perdeyi aralayınca arkasında koskoca bir hayat varmış.
İşte mesele bu.
Bir iş kurmak istiyorsun, korkuyorsun. Birine sevdiğini söylemek istiyorsun, korkuyorsun. Bir şehre taşınmak istiyorsun, korkuyorsun. Bir şey öğrenmek istiyorsun, "bu yaştan sonra mı" diyorsun.
Bu yaşta da olur. Bu saatte de olur. Geç diye bir şey yok, vazgeç diye bir şey var.
Denemekten korkmadığımız ömrümüz olsun.
Bir kapı kapanırsa başka kapı açılır. Bir yol olmazsa başka yol bulunur. Yeter ki insan kendi kendine "ben yapamam" demesin. Başkası ne der diye yaşamayalım.
Hayat bir kere veriliyor. Prova yok, tekrarı yok, ikinci perde yok.
Bugün dene. Küçük dene. Bir adım at, bir cümle kur, bir kapıyı çal. Olmazsa da olur. En azından "denedim" dersin. "Keşke deneseydim" demekten bin kat iyidir.
Denemekten korkmadığımız, düşsek de kalktığımız, kalktıkça güçlendiğimiz bir ömrümüz olsun.
