OKULDA DA SAHADA DA
AKLI KULLANDIK
Bir karikatür var, tek cümlede bütün çağı özetliyor.
Çocuk babasına soruyor: "Baba sen okuldayken iPad, tablet, MP3, notebook hangisini daha çok kullanırdın?"
Baba cevap veriyor: "Sadece kafamı."
Biz öyle büyüdük. Okulda da sahada da aklı kullandık. Yokluk vardı ama akıl vardı. Merak vardı, emek vardı, hayal kurmak vardı. Defterimizi kaplardık, kalemimizi uca kadar kullanırdık, bir şey üretmek için kafa yorardık.
Şimdi her şey var. Her şeyin akıllısı var. Akıllı telefon, akıllı saat, akıllı tahta, akıllı ev. Bir tek insanı akıllı değil. Çünkü kafa yorulmuyor artık. Her şey hazıra gelince akıl tembelleşiyor.
Teknoloji artık hayatımızı kolaylaştıran bir araç olmaktan çıktı, hayatımızın kendisi oldu. Sabah gözümüzü onunla açıyoruz, gece onunla kapatıyoruz.
Sözde her şeyi veren bir dünya bu. Tablet istiyor al, telefon istiyor al, en iyisini al, en pahalısını al. Ama o ekranlar şefkat vermiyor, ilgi vermiyor, zaman vermiyor. Çocuğun uykusunu alıyor, dikkatini alıyor, hayalini alıyor. Geriye yorgun, dikkatsiz, mutsuz bir çocuk bırakıyor.
İşin en acı tarafı da şu: Bizim çocuklarımız kötü oldukları için değil, sevgi ve ilgi istedikleri için o ekranlara sarılıyor. "Anne benimle ilgilen, baba benimle vakit geçir" diyemiyor, onun yerine "bana şunu al" diyor.
O karikatürdeki baba gibi sadece kafasını kullanan bir nesilden, elinde her şeyi olan ama kafasını hiç kullanmayan bir nesle geldik.
Bu noktada Milli Eğitim Bakanlığının attığı adım çok kıymetli. Bakanlık, çocuklara yönelik şiddet içerikli ve zararlı içeriklere çocukların kolayca ulaşmaması için hukuki süreç başlatmaya hazırlanıyor, erişim engeli için çalışma yapıyor. Bu çok yerinde bir karar. Çünkü evlatlarımızı sadece okulda değil, ekranda da korumamız lazım.
Biz teknolojiye düşman değiliz. Teknoloji lazım. Ama alet bizim elimizde olmalı, biz aletin elinde olmamalıyız. Telefon akıllı olabilir ama akıl yine insanda olmalı.
Çocuklar daha kıymetli.
zaman geçiyor geç kalmadan...
