BİR SELAM  KELAM OLSUN

BİR SELAM  KELAM OLSUN

Selam, dilimizde en çok kullandığımız ama anlamını en çok unuttuğumuz kelimelerden biridir.

 

BİR SELAM  KELAM OLSUN

 

Selam, dilimizde en çok kullandığımız ama anlamını en çok unuttuğumuz kelimelerden biridir.

Biz selamı tek sanırız. Oysa hayatta iki türlü selam vardır. Biri gönülden verilir, biri mecburiyetten verilir. Ve aralarındaki fark, insanın insana bakışını gösterir.

Birinci selam, merakla verilir. Selamünaleyküm diyen kişi, yüzümüze bakar. Gözünü kaçırmaz. "Nasılsın?" derken, bunu bir alışkanlık olarak değil, bir sorumluluk olarak söyler. Gerçekten merak eder. Acaba ne yiyoruz, ne içiyoruz? Hasta mıyız, darda mıyız? Evimizde bir eksiğimiz var mı? Bir sıkıntımız var mı? Bunu sorar, çünkü bizi önemsediğini hissettirmek ister.

İşte bu selamı alan insan mahcup olur. Çünkü karşısında tepeden bakan birini değil, kendisini değerli gören birini bulur. "Ben bu kadar ilgiyi hak ediyor muyum?" diye düşünür. Bu mahcubiyet, bir eksiklikten değil, bir güzelliğin karşısında duyulan saygıdan doğar.

İkinci selam ise bambaşkadır. Selamünaleyküm denir, ama yüz çevrilir. Aleykümselam denir, ama bakılmaz. Yüz buruşturulur, ses soğutulur, burun havaya kaldırılır. Sanki selam vermek bir lütufmuş gibi davranılır.

Bu kişi bir hafta görmese aramaz, bir ay görmese merak etmez. Hasta mıyız, aç mıyız, tok muyuz, düşmüş müyüz, kalkmış mıyız; onun için bir anlamı yoktur. Komşu olabilir, akraba olabilir, iş arkadaşı olabilir, mesai arkadaşı olabilir. Aynı binada oturur, aynı masada çalışır, aynı havayı solur ama bizi görmez.

Selam var, adetin yerine getirilmesidir. İçinde sevgi yoktur, merak yoktur, saygı yoktur. Sadece kibir vardır. Sadece "ben senden üstünüm" duygusu vardır.

Selam var, insanın küçüldüğü değil, büyüdüğü yeridir. Selam verirken küçülen hiç kimse yoktur. Selam alırken burnu havada duran, farkında olmadan küçülür.

Çünkü biz artık öyle bir zamana geldik ki, insanlar vefat ediyor ve günlerce fark edilmiyor. Evden kokular çıkmaya başlayınca anlaşılıyor. Kapısı çalınmıyor, telefonu aranmıyor, hali sorulmuyor. Sonra bir vefat haberi geliyor. Meğer günlerdir vefat etmiş, kimse farkında değil.

Uzak bir örnek değildir bu. Ünlü bir televizyon oyuncusu, evinde tek başına vefat etti. Üç gün boyunca kimse fark etmedi. Üç gün. Hatta sevgilisi bile fark etmedi, aramadı, sormadı, kapısını çalmadı.

Üzerinde durup düşünmemiz gereken nokta burasıdır: Telefonlarımız elimizden düşmüyor. Bütün gün sosyal medyadayız. WhatsApp, mesaj, hikâye, beğeni, takip... Herkesle iletişim halindeyiz. Ama ne telefonla aranmış, ne kapısı çalınmış bir insan, üç gün boyunca fark edilmemiş.

Bu bize ne anlatıyor? Herkesi takip edip kimseyi merak etmediğimizi anlatıyor. Herkesin hikâyesine bakıp kimsenin halini sormadığımızı anlatıyor. Herkesin fotoğrafını beğenip kimsenin kapısını çalmadığımızı anlatıyor.

O oyuncu ünlüydü. Onu milyonlar tanıyordu. Buna rağmen üç gün yalnız kaldı. Peki ya bizim sokağımızdaki yaşlı teyze? Ya apartmanımızın en üst katında tek başına yaşayan amca? Ya evimizde yalnız yaşayan bir komşumuz? Onları kim fark edecek? Kokusu çıkmadan, haberi gelmeden, biz ne zaman fark edeceğiz?

İşte selam tam burada devreye girer. Selam, "Ben seni merak ediyorum" demektir. Selam, "Başına bir şey gelirse, ilk fark eden ben olurum" demektir. Selam, "Kapın çalınmazsa ben çalarım" demektir.

Komşunun selamını almak, "Komşum, ben buradayım, ihtiyacın olursa kapım açık" demektir. Bir yaşlının halini sormak, "Sen yalnız değilsin, biz varız" demektir. Bir iş arkadaşına nasılsın demek, "Aynı yorgunluğu paylaşıyoruz" demektir.

Bir telefon açmak on saniyedir. Bir kapıyı çalmak on saniyedir. Bir "Nasılsın, bir şeye ihtiyacın var mı?" demek on saniyedir. Ama o on saniye, bir insanın "Ben unutulmamışım" demesini sağlar. Bazen de bir insanın hayatını kurtarır.

Şimdi kendimize dürüstçe soralım. Yapalım mı, edelim mi? Zaten yapıyoruz aslında. Ama eksik mi kalıyoruz? Evet, biraz eksik kalıyoruz. Selam veriyoruz ama yarım veriyoruz. Arıyoruz ama geç arıyoruz. Soruyoruz ama tam sormuyoruz.

O zaman tamamlayalım. Neden olmasın? Neden yapmayalım? En yakın zamanda zamanımızı birine, birilerine ayıralım. Bir kapıyı çalalım. Yalnız yaşayan bir komşumuzun, bir yaşlımızın, bir akrabamızın halini soralım. Yüzümüzü çevirerek değil, yüzüne bakarak selam verelim. Burnumuz havada değil, gönlümüz açık olsun.

Çünkü yarın o kapı çalındığında geç olabilir. Yarın o telefon arandığında cevap veren olmayabilir. Yarın selam vermek istediğimizde, selam verecek kimse kalmamış olabilir.

Selamı yüzümüzü çevirerek vermeyelim, yüzüne bakarak verelim.

Selamı burnumuz havada almayalım, gönlümüz açık alalım.

Telefon elimizde ise, gönlümüz de elimizde olsun. 

Önce insanı arayalım, sonra hikâyeye bakalım.

Bizi merak edeni hor görmeyelim. Çünkü merak etmeyen çok, merak eden az.

Birbirimizi kaybedince değil, hayattayken farkına varalım.

Selam ve dua ile.

 

 

Yorumlar 0

Yorumunuz moderatör onayından sonra yayınlanacaktır.

Henüz onaylanmış yorum bulunmuyor.