88 YIL SONRA AYNI SAATTE AYNI DUYGU: TÜRKİYE DURDU, DÜNYA BAKTI
Bugün 10 Kasım.
Biz bugün ağladık, saklamayacağız.
Sabah 9'u 5 geçe, siren sesi duyulunca gözlerimiz doldu. Tutamadık kendimizi. Çünkü o an, sadece bir saygı duruşu değildi. O an, bir milletin kalbinin aynı anda attığı andı.
88 yıl geçmiş. 88 yıl.
Ama üç kuşak aynı anda ağlıyor. Dedeler, babalar, çocuklar... Yan yana olan da ağlıyor, birbirinden uzakta olan da ağlıyor. Minicik çocuk da, yolda yürüyen yaşlı amca da, balkona çıkan teyze de... Herkes birbirinden uzaktı belki, ama o kuşaktan beri yaşayan herkes aynı duygudaydı.
İşte büyük başarı bu. İşte büyük liderlik bu. Aradan 88 yıl geçmesine rağmen, üç kuşak hala aynı saatte aynı gözyaşını akıtıyorsa, bu sevgidir, bu minnettir, bu unutulmamaktır.
Saat 9'u 5 geçe...
Bir anda siren sesleri yükseldi. Arabalar kornaya bastı. Sanki bütün Türkiye aynı anda "buradayız Atam" dedi.
Biz baktık. İnsanlar balkonlardan çıktı. Camlardan çıktı. Arabalarından indi. Yürüyen insanlar yolun ortasında durdu. Koşan durdu. Konuşan sustu. Yolun ortasında dahi duran arabalar, duran insanlar oldu. Kimse kimseye "dur" demedi. Herkes kendiliğinden durdu.
Çünkü o saat, emirle durulacak bir saat değildi. Kalple durulacak bir saatti.
Bir dakikalık saygı duruşu bitti. İstiklal Marşı okundu. İstiklal Marşı bitince biz çevremizdeki insanların gözlerine baktık. Herkes birbirinin gözüne bakıyordu. Ve herkesin gözünde yaş vardı.
Tıpkı İstiklal Marşı okunurken yanaklarımıza yaşların geldiği gibi... Aynı his. Aynı gurur. Aynı üzüntü.
O an anladık. Biz bir şey kaybetmemişiz. Biz O'nu hiç kaybetmemişiz.
O bir liderdi. Hem de dünyada eşi olmayan bir liderdi. Ama sadece bir lider değildi. O bir yol göstericiydi, bir ışıktı. Karanlıkta kalmış bir millete yolunu gösteren, "korkma, kalk" diyen bir ışıktı.
Saat 9'u 5 geçe andık. Gururla andık, üzüntüyle andık, minnetle andık. Çünkü O'na borçluyuz.
Neye borçluyuz? Bugün özgürce nefes almamıza borçluyuz. Bugün bayrağımızın dalgalanmasına borçluyuz. Bugün kız çocuğunun okula gitmesine, gencin hayal kurmasına, annenin evladını güvenle büyütmesine borçluyuz. Bugün Türkiye diye bir ülke var olmasına borçluyuz.
Dünya baktı bugün. Çünkü dünyada bunun bir örneği daha yok. Hangi ülkede bir lider, ölümünden 88 yıl sonra bile milyonları aynı saniyede durdurabiliyor? Hangi ülkede sirenler, kornalar, insanlar, arabalar, balkonlar aynı anda susabiliyor? Hiçbirinde. Sadece bizde.
Saat 9'u 5 geçe herkesin yüzünde gurur vardı, gözünde yaş vardı, kalbinde üzüntü vardı. Türkiye ayaktaydı, bayraklar yarıdaydı.
Bayraklar yarıda, çünkü o gün yas var. Ama başlar dik, çünkü o gün aynı zamanda bir minnet var. Yarım kalan bir ömür değil, tamamlanan bir millet var.
Atatürk'ü anmak, sadece bir dakikalık saygı duruşu değildir. Onu anmak, borcumuzu ödemeye çalışmaktır. Çalışmaktır, üretmektir, okumaktır, dürüst olmaktır, birbirine sahip çıkmaktır. "Benim en büyük eserim Cumhuriyet'tir" dedi. O eseri korumak, o esere yakışır yaşamak, işte en gerçek anma budur.
Bugün çocuklar durdu. Ama o çocuklar yarın koşacak. O çocuklar okuyacak, öğrenecek, büyüyecek. Çünkü 10 Kasım, bir son değil, bir başlangıcın hatırlanmasıdır.
O unutulmadı. Çünkü O, bir kişinin adı değil, bir milletin uyanışının adıdır.
Saat 9'u 5 geçe herkes unutuldu, ama O unutulmadı.
Ve unutulmayacak.
Çünkü bazıları ölmez.
Sadece anılır.
Ve her 10 Kasım'da, bu milletin kalbinde yeniden yaşar.
88 yıl geçti, ama biz aynı saatte aynı duygudayız.
Üç kuşak, birbirinden uzakta da olsa aynı gözyaşında buluştu.
Türkiye durdu, dünya baktı.
Ve herkes gördü
Mustafa Kemal Atatürk sevgisini. Böyle bir sevgi, böyle bir lider bir daha gelmez.
Peki bize ne düşer?*
Bize sözümüzü tutmak düşer.
O bizi karanlıktan alıp ışığa çıkardı. Bize düşen, o ışığı söndürmemektir.
Bize düşen, açtığı yolda ilerlemektir. Yılmadan, yorulmadan, vazgeçmeden.
Çocuk okuyacak, genç çalışacak, yaşlı dua edecek, hepimiz o yolda yürüyeceğiz.
Ağlamak kolay, söz tutmak zordur. Biz bugün ağladık, yarın sözümüzü tutacağız.
Atam, rahat uyu. Biz buradayız. Yolundayız, izindeyiz.
