BABAMIN YÜREĞİ YETER

Babalar Günü.

Telefonlar susmaz.

“Babam” diye kaydettiklerin çalar. Kimi arar, kimi mesaj atar. Kimi de sadece bakar ekrana. Arayamaz. Çünkü numara yoktur artık. Sadece hatıra vardır. O hatıra, boğazda düğüm olur.

Eskiden bu günler sessizdi. Takvime bakmazsan bilmezdin. Şimdi ekranlar dolu. Televizyonlar, reklamlar, sosyal medya bas bas hatırlatıyor. “Bugün Babalar Günü, bir şey al” diyor. Sanki babanı hatırlamak için vitrine bakman lazım. Kalbe giden yol, cüzdandan geçmez. Geçerse, o yol yanlıştır.

Yine de evlerde bir telaş başlar sabahtan. Kardeşler fısıldaşır. Uzakta olan, internetten sipariş verir. Çocuk evde yok, hediyesi ondan önce varır. Kapı çalar. Baba açar. Şaşırır. “Benim çocuk göndermiş” der. O kutuda mesafe yoktur. Hasret vardır.

Kimi bekler. Telefon çalmadı. Kapı da çalmadı. “Unutmuştur” der. Kendini avutur. Ama yüreği avunmaz. Bir “babalar günün kutlu olsun” cümlesi, bir kargo poşetinden ağırdır. Gelmeyince, insanın içine çöker. Baba “önemli değil” der. Ama önemlidir.

Baba dediğin tek tip değildir.

Kimi sabah erkenden çıkar, akşam geç gelir. Çocuğu uyurken sever. Maaşı yetmez ama eve girerken gülümser. “Baba geldi” cümlesi yorgunluğunu alır.

Kimi işsizdir. Çocuğu harçlık isteyince gözünü kaçırır. O kaçış, en ağır yenilgidir. Yine de sofraya “doyun siz” diye oturur. Karnı doymaz, yüreği tok durur.

Kimi öğrencidir. Hem okur, hem bebeğine bakar. Uykusuzdur. Kucağında uyuyan evladıyla ders çalışır. Diploması gecikir ama babalığı tamdır.

Kimi kız babasıdır. “Kızım” deyince içi titrer. Okutmak ister, gücü yetmez. Ama saçını okşarken dünyayı unutur. O saç telinde servetini görür.

Kimi uzaktadır. Gurbetten görüntülü arar. “İyiyim” der. İyi değildir. Özlemiş. Her fotoğrafta biraz daha yaşlanır.

Kimi artık yoktur. En sessiz “babalar günü” oradadır. Bir kere daha “baba” diyebilmek için dünyaları verirdin.

Ekonomi bozuktur. Pazar arabası boş döner. Babanın sırtında görünmez bir dağ vardır. Yine de “baba” deyince sırtı düzelir. O kelime, bütün borçları siler.

Çünkü baba dediğin, kriz dinlemez.

Cebinde yoksa, yüreğinden verir.

Marka alamaz, vakit verir.

Tatile götüremez, masal anlatır.

Harçlık veremez, harç olur. Çocuğunun yoluna serilir.

Ve evlatlar.

Kimi sarılır. “İyi ki varsın” der. O kokuyu ömür boyu unutmaz.

Kimi kırıktır. Babası olmamıştır. Yine de bugün boğazı düğümlenir. “Keşke” der.

Kimi öğrenci, “baba yorma kendini” der. Baba gizlice cebine para sıkıştırır.

Kimi artık babasına bakar. Roller değişir. Ama elini tutunca 5 yaşına döner. O el, dünyanın en güvenli yeridir.

Kimi aramaz. Unutur. Oysa bir arama, babanın o gün kurduğu hayaldir. Hayal kırılırsa sesi çıkmaz. Ama içerde bir şey eksilir. O eksik, hiçbir hediyeyle dolmaz.

*Mesele ne biliyor musun?*

Baba, unvan değil. Hesaptır.

Çocuğunun gözündeki ışıktır. “Babam gelmiş” sevincidir.

Sen yoksan, evin duvarı eksiktir.

Sen varsan, fırtına vız gelir.

Bugün hediye alabilen alır. Alamayan sarılır. Bir sarılma, bütün mağazalara bedeldir.

Uzakta olan arar. Arayamayan dua eder. Bir dua, kilometreleri siler.

Kırgın olan bir adım atar. Atamayan içine atar. O içine attığın, seni her gece uyutmaz.

Unuttuysan, şimdi hatırla. Akşam olmadan bir “alo” de. O “alo”, babanın bütün yılını kurtarır.

Babanın zenginliği cüzdanda değil, evladının “güvendeyim” deyişindedir.

Evladın zenginliği banka hesabında değil, “babam var” diyebilmesindedir.

Ekonomi düzelir. Borç biter.