Ben Bir Kimlik Değilim

Ben Bir Kimlik Değilim 

İşte tam da bu noktada kendime şu soruyu sordum: 

Ben gerçekten kimim, yoksa bana verilen rollerin toplamı mı? 

Çünkü fark ettim ki insan, kendisi olmaktan çok “olması beklenen” şeyleri taşımaktan yoruluyor. Üzerine yapıştırılan sıfatlar… “İyi kız”, “mantıklı kadın”, “fedakâr”, “düzgün”, “kontrollü”… Bunların hangisi gerçekten ben? 

Toplum sana bir kostüm veriyor. 

Aile bir rol yazıyor. 

Çevre sahneyi kuruyor. 

Ve sen, alkış almak uğruna kendi doğallığını unutuyorsun. 

Ama beden yalan söylemiyor. 

Zihin susabiliyor, kalp bastırılabiliyor ama beden… asla. 

Yorulduğumda, tükendiğimde, sebepsiz bir ağırlık çöktüğünde anlıyorum: 

Ben kendim gibi yaşamıyorum. 

Ve en sert farkındalık şu oldu: 

Toplum benim ben olmama izin vermiyor olabilir. 

Ama ben de kendime izin vermemişim. 

Çünkü kabul edilmek istedim. 

Çünkü dışlanmaktan korktum. 

Çünkü “fazla” olmaktan çekindim. 

Oysa insan ya fazla olur ya eksik. 

Orta halli bir ruh diye bir şey yok. 

Benden ya çok düzgün olmam beklendi ya çok özgür. 

Ya çok inançlı ya çok umursamaz. 

Ya çok güçlü ya çok kırılgan. 

Ama kimse şunu söylemedi: 

“Hepsi olabilirsin.” 

Şimdi şunu çok net görüyorum: 

Kimlik dediğimiz şey, çoğu zaman bir hapishane. 

İsimler, sıfatlar, etiketler… Hepsi birer sınır. 

Ve ben artık sınırlarda yaşamaktan yoruldum. 

Ben sadece “Gamze” olmak istemiyorum. 

Ben deneyimlemek istiyorum. 

Değişmek istiyorum. 

Bazen çelişmek, bazen taşmak, bazen susmak istiyorum. 

Çünkü insan dediğin şey sabit değil. 

Akışkan. 

Ve belki de asıl özgürlük şudur: 

Kendini tanımlamayı bırakmak. 

Çünkü tanımladığın her şey, seni bir yere sabitler. 

Ama ruh… sabit kalmak için yaratılmadı. 

Şimdi yeni bir yerden bakıyorum hayata: 

Ben bir kimlik değilim. 

Ben bir süreçim. 

Ve ilk defa bu kadar hafif hissediyorum. 

Veya hissetmeye çalışıyorum...  

Gamze Arslan 

Yaşam Koçu  

Benden bana , benim gibi olanların eksik parçalarına mühür...