BİR AVUÇ TOPRAK...
İnsanlar neden mutsuz ve huzursuz olduklarını soruyorlar kendi kendilerine.
Hiçbirşeyin eskisi gibi ne tadı var nede zevki.
Örneğin babalar eve, eli kolu dolu geliyor ama sevinçle karşılayan çocuklar yok.
Herkes arayış içinde, hep birşeyler eksik.
Bence nedeni insanların , insanı içtikçe susatan tuzlu su gibi şeylerin peşinde koşması.
Çözümü Ebru Ayşen Polat ın yorumunda buluyorum ben.
İnsan Ayşen hanımın ninesi gibi olmalı, mutlu olmak için.
Ve Ayşen hanım gibi olmalı huzurlu olmak için.
Diyorki Ayşen hanım :
Mehmet Demirel kardeşim ...
Onlar bizim hazinemizmiş anladikmı ?
Gurbet ellerdeyken göçüp gittiler....
Topraktan öğrenip kitapsız bilenler di onlar ....
Ben babanneme ayağımın çarığı,soğanımın cücüğü ebem diye seslendim son konuşmamızda telefonda ....
Hastaydım ve kızım doğmaya yakındı ...
Duydumki göçüp gitmiş bu dünyadan ...
Gitmeden önce Zeynep bacısına demişki
""baci bağçamın heryeriyle helâlleştim ,,almanın dibine gittim okşadım toprağını , gölün başına gittim , gocameşenin yanına gittim...
Tek tek vedalaştım "' demiş ....bir , bir ben vedalaşamadım.....
içimde oturan sızıyla kaldım .....
Onu harmanın kıyısında çırpı kıyarken , oturmuş , arkadan tülbentinin altından çıkmış kınalı iki saç örgüsüyle , o görüntüsüyle saklıyorum yürek sandığımda ...
Bize nasip olan hasretmiş ...
Kerpiç evinde bir karış boyunda ipe dizilmiş ufak bamyaları buldum ..
Minicikler ...
dizmiş onu ...
aldım saklıyorum...Kurutmak için koyduğu dereotlarını buldum ,saklıyorum...İkisinin bir yattığı mezarın toprağını saklıyorum ...
Bir avuç ........Bir avuç toprak ........
Yorum Yazın