Bir mevsim daha geride Diğerine az kaldı Hazan mevsimi de denen sonbahar! Kapat toprağı yaprak dolusuyla Baş başa bırak beni yeni yaş korkusuyla
Kimler gitmedi ki tekerleği bulan o İnsanlığın ayaklarının taşıdığı kutularda Yazının geçersiz, paranın geçmediği Seni taşıyan salacak tutacaklarında bir kaç el Düşün; yazı yok, para yok varoluş kadar ilkel Habil'in kaybolup gittiği gün kadar eski Kabil'in o'na kıydığı gün gibi yeni
Baharın süslediği Sonbaharın solduğuyuz bir nevi Nafile bir başka bahar, uyandırsan da devi Renk silinmiş hücrelerden, beden tam bir hayalet O cafcaflı renklerini et dur, dön de et dur, hayal et
Meta yarışı bir devir tam da bir baş belası Havva ana o da kimmiş, kimmiş Adem babası ? Olandan olanın gözü, dönerken olduğuna Eziyet çektirir oldu rahminden doğduğuna
Bir nefes zehir zerkinde, şiraze kaybı sonuç Kayıpla kalsalar keşke etraftakine korkunç Yalnız Odalarda elde, icatta hava atan Beğenilme kaygısıyla namusu dahi satan
Gün üç öğün idi dünde, bugün bir ya da iki Yesen yesen, dolsan, şişsen, elde ettiğin ne ki Hak yemekle çaldın var say hiç olmadan emeğin O çaldığın hak sonrası haramdır her yemeğin
*** Bu sonbahar hatırla ölümü ey oğul-u insan! Yaprakların bir bir döküleceğini Kuruyan otların yakılıp söküleceğini Siyah ya da beyaz bir tenle doğduğunun ertesi Öncekiler gibi öleceğini, gömüleceğini...
Yarattıkları için teşekkürle hatırla Unutma yaradanı tefekkürle hatırla Gel bu kez, hatta çabucak ve tez Gel bu mevsimden başla hatırla ilk kez
Yorum Yazın