Ebeveynlerin Hakkı Olmayan Tek Şey: Çocuğa Küsmek

Sizin Çocuklarınıza Küsme Hakkınız Yok

Bir yetişkin kırıldığında kabuğuna çekilebilir, kapıyı çarpıp gidebilir ya da sessizlikle cezalandırmayı seçebilir.

Yetişkinlerin dünyasında "küsmek", bir savunma mekanizması veya bir tepki biçimidir.

Ancak söz konusu kendi çocuğunuz olduğunda, böyle bir hakkınız yoktur.

Çünkü ebeveynin küsmesi, bir çocuk için sadece bir dargınlık değil; güvenli limanın yok olması, sevginin geri çekilmesi ve varoluşsal bir tehdittir.

Sessizlik En Ağır Cezadır

Bir çocuğa bağırmak ebeveynlik eksiğidir, ancak onunla iletişimi tamamen kesmek ve ona yokmuş gibi davranmak duygusal bir cezalandırmadır. Yetişkinler sessizliği bir "ders verme" yöntemi olarak görebilir. Çocuklar ise bunu "Ben değersizim, sevilmiyorum ve eğer hata yaparsam tamamen yalnız kalırım" şeklinde tercüme eder. Sizin birkaç saatlik sessizliğiniz, onun küçücük dünyasında koca bir depreme dönüşür.

Koşulsuz Sevgi Şarta Bağlanamaz

Çocuklar, anne ve babalarının sevgisinin kalıcı olduğunu bilerek büyümek zorundadır. Onlara küstüğünüzde, sevginizi ve ilginizi bir ödül mekanizması haline getirirsiniz. "Uslu olursan seninim, hata yaparsan seni yalnız bırakırım" mesajı, kalıcı kaygılara yol açar. Oysa ebeveynlik, çocuk hata yaptığında bile elini tutabilmeyi gerektirir.

Rehber Rolünüzü Terk Etmeyin

Siz onun arkadaşı değilsiniz; siz onun rehberisiniz. İki arkadaş küsebilir çünkü aralarında eşit bir ilişki vardır. Ebeveyn ve çocuk arasında ise güç dengesi eşit değildir. Çocuk, duygularını nasıl yöneteceğini henüz bilmeyen bir çıraktır. Usta küserse, çırak yönünü kaybeder.

Siz küstüğünüzde, ona problem çözmeyi değil, sorunlardan kaçmayı ve duvarlar örmeyi öğretirsiniz.

Kırılabilirsiniz Ama Uzaklaşamazsınız

Elbette ebeveynler de insandır; kırılabilir, yorulabilir ve öfkelenebilirler. Ancak bunu ifade etmenin yolu sessiz bir duvar örmek değildir. "Şu an çok öfkeliyim, biraz sakinleşmeye ihtiyacım var, sonra konuşacağız" demek bir yetişkin davranışıdır. Küsmek ise çocuksu bir tepkidir. Çocuktan olgunluk beklerken, ebeveynin çocuklaşması kabul edilemez.

Unutmayın, çocukların sığınacağı başka bir anne-baba yok. Siz ona sırtınızı döndüğünüzde, onun bakabileceği başka hiçbir yön kalmaz. Çocuklarınıza kızın, onları eğitin, sınır koyun ama asla onlara küsmeyin. Çünkü sizin sevginiz, onların bu hayattaki tek mutlak güvenliğidir.

Son Söz:Bu yazım; kırılan çocuk yanıma, benim gibi erken yaşta olgunlaşmak zorunda kalan Güzel Ruhlu Kadınlara ve tüm Ebeveynlere gelsin...

Gamze Arslan

Yaşam ve Farkındalık Koçu

Benden bana,Bizden size gelsin