Ansiklopedilerden Telefon Ekranlarına
Eskiden insanlar daha çok okurdu, daha çok anlatırdı, daha çok sohbet ederdi. Büyüklerimiz bir konu anlatmaya başladığında saatlerce dinlerdik.
Evlerde ansiklopediler vardı, kitaplıklar vardı. Merak edilen bir konu araştırılır, sayfalar çevrilir, bilgi öğrenilirdi. 80’li ve 90’lı yıllarda insanların konuşmalarında bir akıcılık, sohbetlerinde bir derinlik vardı. Şimdi ise aynı masada oturuyoruz ama çoğu zaman iki cümleyi bir araya getirip doğru düzgün sohbet edemiyoruz.
Bugün bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolay. Fakat okumaya, araştırmaya ve düşünmeye ayırdığımız zaman giderek azalıyor. Telefon elimizde saatlerce duruyor, sosyal medyada yüzlerce içerik tüketiyoruz ama birkaç sayfa kitap okumaya gelince sıkılıyoruz. Eskiden bir kitabın başında saatler geçirilirdi, şimdi birkaç saniyelik videolara bile tahammülümüz kalmadı. Bunun sonucunda kelimelerimiz azalıyor, düşüncelerimizi anlatmakta zorlanıyor, sohbetlerimizi birkaç kelimeye sığdırıyoruz.
Burada biraz da kendimizi eleştirmemiz gerekiyor. Çocuklarımız neden okumuyor diye soruyoruz ama evde bizi kitap okurken görüyorlar mı? Kütüphaneler neden boş diye düşünüyoruz ama çocuklarımızı kütüphaneye götürüyor muyuz? Teknolojiyi suçlamak kolay; asıl mesele onu nasıl kullandığımız. Belki eski günlere tamamen dönmemiz mümkün değil ama yeniden okumayı, araştırmayı, anlatmayı ve birbirimizi dinlemeyi öğrenebiliriz. Çünkü kaybettiğimiz sadece kitap okuma alışkanlığı değil; sohbet kültürümüzü, kelimelerimizi ve birbirimize ayırdığımız zamanı da kaybediyoruz.
Yorum Yazın