SULTANIM BENİM...

Buharalı âlim bir zat, Semerkant’ta Sultanın çocuklarının sokakta uygunsuz oyunlar oynadıklarını görünce elindeki bastonla hafifçe vurur. Çocuklar babalarına şikâyet ederler. Sultan, âlimi çağırtarak sorar:

Ey hoca! Sultana karşı gelmenin cezasını bilmiyor musun?

Biliyorum Sultanım, ama ya sen, Rahman’a karşı gelenin Cehenneme gideceğini bilmiyor musun?

Sana emr- i maruf yapmak vazîfesini kim verdi?

Önce söyler misin? Seni kim Sultan yaptı?

Kim olacak elbette Halîfe.

Beni de, o Halifenin Rabbi vazîfelendirdi.

O hâlde ben de sana Semerkant’ta emr-i maruf vazîfesini veriyorum!- Ben de kendimi bu vazîfeden hemen azlettim.

Hoca, senin bu cevabına hayret ettim, emredilmeden, izinsiz görev yapıyorsun. İzin verilince de, istemiyorsun.Sultanım, sen izin verince, sonra azledersin. Rabbimin verdiğini kimse azledemez.Sen iyi birine benziyorsun. Dile benden ne dilersen!

Her şey isteyebilir miyim?- Elbette.- İhtiyarladım, hâlsizleştim, gençleşmek istiyorum!Bu iş elimden gelmez.

O zaman bana bir ferman yaz, görevli melekler beni Cehenneme atmasın!

Bunu da yapamam.

Benim öyle bir “Sultan’ım var ki, her şeyimi ondan istiyorum. Hiç (Bunu yapamam.) demedi.

Haklısın, haydi yolun açık olsun. Duâlarında beni unutma! (İslâm Ahlakı)