ÇOCUKLARA KARİYERDEN ÖNCE
MERHAMET AŞILANMALI
Sene sonu yaklaştı. Evlerde sesler yükseldi, masalar doldu, geceler kısaldı. Sınav zamanı bu.
Çocuklar koşturuyor, veliler koşturuyor, öğretmenler koşturuyor.
Herkesin dilinde tek şey var: karne nasıl gelecek, diploma için kaç puan gerekli, hangi okul olacak.
Haklısınız. Emek veren çocuğun karşılığını görmesini istersiniz. Sınav bir eşik, karne bir ayna, diploma bir kapı. Bunları küçümseyemeyiz. Ama şu sıralar en çok unuttuğumuz şey şu:
Bütün bu koşturmacanın içinde çocuğun vicdanını bir kenara bırakmamak lazım.
Bir çocuk sınava girerken yanında taşıdığı şey sadece formüller, tarihler, kelimeler olmamalı. Yanında “karşısındakini kırma”
hissini de taşımalı. Arkadaşı düşük alınca “olsun, sen çalıştın” diyebilmeli. Başarılı olunca böbürlenmemeli, başarısız olunca kendini değersiz görmemeli.
Çünkü karne bir sayfadır, insan ömrü değil.
Diploma bir kağıttır, vicdanın yerine geçmez.
Biz çocuklara çoğu zaman “en iyi ol, geç, kazan” diyoruz.
Oysa önce “anla, dinle, acıyan gözle bak” demeyi öğretmek lazım. Sınav stresiyle birbirini ezen bir sınıf, ileride makam kavgası yapan bir toplum olur.
Karnesi zayıf diye dışlanan çocuk, ilerde başkasının zayıflığını fırsat bilir. Diploma alıp da merhameti unutmuş insan, unvanını başkalarını küçümsemek için kullanır.
Bu yüzden sınav haftasında asıl sorumluluk velide.
Anne-baba, çocuğunu sınava hazırlarken merhameti unutturma.
Notu yüksek olsun diye kalbini küçültme. En iyi okula girsin diye arkadaşını rakip görmesine izin verme.
Diploma eline geçsin diye vicdanını feda ettirme. Çünkü merhamet olmadan kazanılan her şey, sonunda çocuğu yalnız bırakır.
Sonuçta sınav biter, karne verilir, diploma alınır.
Hepsi bir gün rafta kalır.
Ama merhametle büyüyen çocuk, nereye giderse gitsin iz bırakır.
Kariyer sonradan gelir.
Önce vicdanını korumak lazım. Vesselam.
Yorum Yazın