EVE DÖNMEK EN GÜZEL KUTLAMADIR

Son günlerde haberler çok aynı: “Motosiklet kazası… Hayatını kaybetti.”

Son bir ayda çok duyduk. Çok gençti, çok tecrübeliydi… Fark etmiyor. Bir anda bitiyor.

Motosiklet affetmiyor. Koruyan kaporta yok, airbag yok. Bir saniyelik dalgınlık, bir gaz fazlası, bir virajın yanlış hesabı… Her şey değişiyor.

Motor kullanmak özgürlük. Rüzgar, yol, kendi başına gitmek… Bu hissi hepimiz biliyoruz. Çok doğal.

Ama aynı özgürlük sorumluluk da istiyor. “Bana bir şey olmaz” dediğimiz an, tehlike orada başlıyor.

Peki biz ne yapacağız?

Büyükler olarak: Anahtarı verirken sadece “dikkat et” demek yetmiyor. İlk motorun gücü, gece sürüşü, ekipman, kask… Bunlar aceleye gelmez. Yanında bilen biriyle başlamak, eğitim almak sevginin başka halidir.

Arkadaş olarak: “Yavaşla” denildiğinde dalga geçilmemeli. Alkış hız için değil, sağ salim dönüş için olmalı. Birbirimizi gaza değil, frene çağırmalıyız. Gerçek cesaret eve varmaktır.

Motor kullananlar olarak: Trafik kuralları ceza için değil. Hayat için. Hız değil, dönüş kutlanmalı. Ekipman takmak mahcubiyet değil, akıllılıktır. Mesaj atıp “geldim” demek, birilerinin duasını rahatlatmaktır.

Rakamlar artıyor. Kazalar can yakıyor. Belki ehliyet sürecini, eğitimleri, denetimleri konuşmanın zamanıdır. Ama önce biz kendi aramızda konuşalım.

Yarın sabah işe giderken, okula giderken, bir çay içmeye çıkarken… Motorun anahtarına elini atarken bir saniye dur. Aynaya bak. Kaskını tak. Telefonuna “çıktım” yaz. Giderken değil, dönerken kutla.

Çünkü bu yazıyı okuyan herkesin evde bekleyeni var.

Bir anne, bir baba, bir eş, arkadaş bir çocuk… Ya da sadece seni merak eden bir dost.

Yolda hepimiz birbirimize emanetiz. Arabasıyla, yayasıyla, motorcusuyla…

Bir fotoğraf, bir alkış, bir heves için bir ömürden vazgeçmeye değmez.

En büyük kaza, “keşke” demektir. O “keşke”yi yaşamamak için bugün karar verelim.

Yavaşlayalım. Konuşalım. Kollayalım birbirimizi.

Çünkü en güzel kutlama, eve dönüp kapıdan içeri girmektir.

Eve dönen her motor sesi bir duaya denk gelsin.