KENDİNİ AFFETMEK NEDEN BU KADAR ZOR?
Aynaya baktığımda gördüğüm yorgunluk, başkalarının yaptıklarından değildi.
Kendi kendime verdiğim cezaydı.
Herkesi tolere eden ben, kendime gelince neden merhametsizleşiyorum?
Başkalarının hatasını insanlık hali diye açıklarken, kendi yanılgımı neden karakter kusuruna çeviriyorum?
Uzun süre Yaradan’dan uzaklaştığımı sandım.
Oysa uzaklaştığım şey merhametti.
Ve merhametin ilk adresi insanın kendi kalbidir.
Kendini affetmeyen bir insanın duası eksik kalır.
Çünkü suçluluk, inancın önüne perde çeker.
İnsan kendisiyle kavgalıyken, Yaradan’la barıştığını sanabilir ama içinde bir direnç kalır.
Affetmek yapılanı onaylamak değildir.
Affetmek, kendine açtığın savaşı bitirmektir.
Kendini yargılayan sesle vedalaşmaktır.
Ve şimdi sizin huzurunuzda,
sizin de bana eşlik ettiğinizi düşünerek,
çok sevdiğim bir teknikle kendime dönüyorum.
Ho'oponopono
Adımı söyleyerek…
Kendimi seviyorum.
Kendimden özür diliyorum.
Kendime teşekkür ediyorum.
Kendimi affediyorum.
Kendimi affetmeye gönüllüyüm.
Kendime teşekkür etmeye gönüllüyüm.
Kendimi sevmeye gönüllüyüm.
Belki de insanın en büyük olgunluğu,
hatasız olmak değil,
hatasıyla barışabilmektir.
Bugün Instagram kanalımda bu niyetle bir çalışma bizi bekliyor.
Katılmak isteyenleri @gamzeilefarkindalik hesabıma davet ediyorum.
Hazırsanız, kendimize karşı açtığımız davayı kapatıyoruz.
Gamze Arslan
Yaşam-Farkındalık Koçu
Yorum Yazın