Kendini Sevmeyen Neden Ruh Eşi Arar? (Acı Gerçekler)
Sevmeyi hiç öğrenmeden sevilmek istemek… işte hikâye tam burada başlıyor.
İnsan, kendi içini boş bırakıp dışarıya sevgi dağıttığında aslında bir tür duygusal borçlanmaya giriyor. İçeride sermaye yok ama dışarıya yatırım yapılıyor. Sonra da bekliyor: “Biri gelsin, beni tamamlasın.” Oysa tamamlanmak, başkasının görevi değil.
Kendini sevmeyen birey neden ruh eşi arar? Çünkü içindeki eksikliği bir başkasının doldurabileceğine inanır. Bu bir arayıştan çok, bir kaçıştır. Yalnızlıktan kaçış, değersizlik hissinden kaçış, kendinle baş başa kalamamanın kaçışı…
Ama şu gerçek serttir:
Kendine vermediğin değeri, kimse sana uzun vadede vermez. Verse bile taşıyamazsın.
Bugün ilişkilerde en büyük kırılma tam burada oluyor. İnsanlar sevgiye aç ama kendine kapalı. İstemek var ama uygulamak yok. “Değer görmek istiyorum” diyor ama kendi sınırlarını çizemiyor. “Sevilmek istiyorum” diyor ama kendine şefkat göstermiyor. Hızlı başlıyor, derinleşmeden tüketiyor, sonra “neden olmuyor?” diye soruyor.
Çünkü sevgi bir duygu değil sadece, bir beceri.
Ve o beceri önce insanın kendine gösterdiği davranışlarla gelişir.
Kendini sevmek; aynaya bakıp güzel olduğunu söylemekten ibaret değil.
Kendini sevmek;
Yorulduğunda durabilmek,
İstemediğinde hayır diyebilmek,
Kendi değerini başkasının ilgisine bağlamamaktır.
Ruh eşi dediğin şey, eksik parçanı tamamlayan biri değil.
Sen kendini tamamladığında, yanında yürüyebilen biridir.
Ve belki de asıl mesele şu:
Biz sevilmeyi çok istedik ama kendimizi sevmeyi hep erteledik.
Gamze Arslan
Yaşam Farkındalık Koçu
Yorum Yazın