12 Eylül’ü Yaşayan Bir Asker: Alamettin TÜRKMEN
Alamettin Türkmen anlatırken yüzündeki yılların izi aslında o günlerin ağırlığını da taşıyordu. 1980 darbesi sırasında İstanbul’da askerdi. Beşiktaş, Kağıthane, Ortaköy ve Nişantaşı çevresinde görev yaptıklarını anlatırken bir anda o yıllara geri döndü. “Bir gece herkes panikle uyandı” dedi. Sokaklar boşaltılmış, yollar kesilmişti. İnsanlar evlerinden çıkamıyor, herkes korkuyla radyolardan gelecek haberleri bekliyordu. O günlerde “Abdi İpekçi vuruldu” haberinin büyük yankı uyandırdığını, ardından sıkıyönetimin sert şekilde hissedildiğini anlattı. Kabataş Lisesi’ne insanların toplandığını, kitapların kamyonlara doldurulup yakıldığını söylerken sesi ağırlaştı. “Binlerce kitap vardı evlat” dedi, “insanlar sadece konuşmaya bile korkuyordu.”
O günlerin İstanbul’u sessiz ama tedirgindi. Alamettin amca, bazı mahallelerde perdelerin sıkıca kapandığını, ışıkların bile açılmadığını söyledi. “Kimse dışarı çıkmayacak deniyordu” diye anlattı. Dört ay boyunca kapalı bölgelerde kaldıklarını, askerlerin sürekli nöbette olduğunu söyledi. Ama ilginç olan bir başka detay da vardı; Nişantaşı ve Ortaköy’de yaşayan bazı aileler askerlere yemek taşıyordu. Bir tabak sıcak yemek bile o günlerde moral sayılıyordu. Fakat sokaklarda hâkim olan duygu korkuydu. İnsanlar ne olacağını bilmiyor, herkes birbirinden şüphe ediyordu.
Alamettin Türkmen’e göre darbenin gelişi kötü günlerin daha da büyümesini engelledi. “İyi oldu” derken sebebini şöyle anlattı: “O zaman sağcı solcuyu, solcu sağcıyı öldürüyordu. Mahalleler bölünmüştü. Kim olduğunun önemi yoktu, insanlar birbirine düşmandı.” Ona göre ülke iç savaşın eşiğine gelmişti. Bugün yıllar sonra o günleri anlatırken hâlâ aynı ciddiyetle konuşuyor. Çünkü bazı dönemler sadece tarihte kalmıyor; yaşayan insanların hafızasında da hiç silinmiyor.
Yazar Mustafa ALDIÇ
Yorum Yazın