BEN BİR VATANDAŞ MIYIM YOKSA AYAKLI GELİR KALEMİ Mİ?
Bana artık kimse masal anlatmasın zira terlemeyen kulağımın arkası kaldı....
Vatandaşın sağlığı, can güvenliği, kamu yararı denilerek önümüze konulan her düzenlemenin sonunda faturayı yine vatandaşlar olarak biz ödüyoruz.
Hatırlayalım ; plastik poşetler kanserojen maddeler içerdiği için hem doğaya hem de insan sağlığına zararlı denildi. Peki yasaklandı mı? Tabi ki hayır.
Sorunun çözümü ücrete tabi yapmakta bulundu. Buradan anlaşılacağı üzere meselenin sağlık olmadığı aşikar. Çünkü; sağlığa zararlı ise topyekün kullanımdan kaldırılmalı ve eskiden olduğu gibi kese kağıdı, file torba vb önlemler alınmalı idi. O zaman açık konuşmak gerekirse bu durumun sağlık politikası değil de tahsilat düzeni olduğu anlaşılmaktadır.
Trafikte durum daha da net. Şöyle ki ;
Muayene günü bir gün geçmiş araçla yakalandığınızda ceza yazılıyor. Sonra TüvTürk denilen rezil bir şirketin tekeline bırakılmış muayene istasyonlarına mecbur ediliyorsunuz. Rekabet veya alternatif olmadığı için fiyatı onlar belirliyor, siz seve seve ödüyorsunuz.
Bir cıvata bile sıkılmadan “geçti” ya da “kaldı” kaşesi basılarak yüklü ücretler talep ediliyor fakat hizmet almaya gelince bırakın hizmet almayı bir de çalışanların ahkam kesmesini çekiyorsunuz.
Hele bir de karşı gelirseniz o vakit yandınız. Aracınıza bir kulp takarak muayeneden geçirmiyor, daha da ileri giderseniz ekip halinde üzerinize saldırıp size meydan dayağı atabiliyor hatta ölümünüze sebebiyet verebiliyorlar.
Aman diyeyim oraya giderseniz gönüllerini hoş tutun yoksa işiniz yürümez orayı git-gel şu yolu yaparsınız. Adamların sırtı kalın, onlara kim ne diyebilir ki!
Araçta eksik bir parça varsa binlerce lira ceza yazılabilir size fakat çukur yollar, silinmiş yol çizgileri, çökmüş asfalt, yeterince aydınlatılmayan cadde ve sokaklarla sorumlu olan kurum ve kuruluşlar sütten çıkmış ak kaşık oluyor.
O yollarda hasar gören araçların hesabını kim veriyor? Devlet kendi kusuruna ceza yazıyor mu? Tövbe! Haşa!
Ama vatandaşın bir vidası eksikse bedeli çok ağır oluyor maalesef.
Emniyet kemeri,kask,eldiven,koruyucu ekipman vs elbette önemli ve insan hayatı için çok kıymetlidir. Olmalıdır da!
Fakat bu bilinci oluşturmanın yolu olarak neden akıllara ilk gelen şey para cezası? Eğitimler, bilinçlendirme metotları, kamu spotları neden daha görünür halde değil.
Şimdi gelelim vergi meselesine...
Büyük şirketler teşvik, istisna, yapılandırma, vergi affı gibi desteklerle bir şekilde yolunu buluyor ama iş asgari ücretli, emekli, esnaf, çiftçiye gelince af, indirim, anlayış, merhamet yok. Dolaylı vergilerle herkes aynı oranı ödüyor ama yükü en çok dar gelirli taşıyor.
Bu ülkede neredeyse tek vergisiz şey nefes almak diye düşünür olduk.
Bir de sigara konusu var tabi...
Sigara sağlığa zararlı ve bağımlılığı azaltmak için yeni kararlar aldık deniliyorsa eğer bilin ki zam geliyordur. Çünkü zam sonrası bütçe gelirlerinin artacağının heaabı çoktan yapılmıştır. Eğer amaç gerçekten sağlıksa, bağımlılığı bitirecek köklü projeleri neden aynı kararlılıkla görmüyoruz?
Çünkü zam en kolay yol hem de keş para. Sağlık polikaları, eğitimler, seminerler uzun iş canım. Kim uğraşacak şimdi Allah aşkına...
Gelinen noktada, devlet vatandaşı koruduğunu söylüyor ama vatandaş kendini sürekli cezalandırılmış ve soyulmuş hissediyor.
Daha açık izah etmem gerekirse eğer, denetim var ama hizmet kalitesi yok, ceza var ama adalet duygusu zayıf, rekabet yok ama mecburiyet var.
Bu tablo devletin, güvenlik değil de tahsilat üzerine politikalar geliştirdiği yönünde algılarına zemin hazırlar. Ve vatandaş şu soruyu sormaya başlar; “Ben bir vatandaş mıyım, yoksa ayaklı bir gelir kalemi mi?”
Son söz ; devlete olan güven kaybolduğunda hiçbir ceza toplumu ayakta tutamaz.
Dost acı söyler!
Halil Kadir İŞÇİOĞLU
Yorum Yazın