"KAN"

Her son bir başlangıçtır, der bazıları.
Bana göre'ise bu son, her şeyin sonuydu.
Bitti.

Güneş battı, kargalar sonsuz uykuda. 
Şehir, sessiz. Dağlarda kış var;
Yürekleri donuk, yeşilliklerin.

Ruh'um Anadolu-da bir köyde,
Yanmakla/yanmamak arasında
Bir mum-da esir.

(Yansa bitecek/sönse, karanlık...)

Ay-önü bulutluk, uçan kimse yok.
Gece, sonsuzluğa kör.
Bilekleri kan/uyumayanların.

Gene'nin dişlerinde kan var.
Gece'nin dişlerinde uyumayan aşıkların,
Kanları var.

Ateş, havayı dağıtıyor.
Titrekliği korku salıyor,
Karanlıktan korkan acizlere.

Ateşin çevresinde (Azrail) geziyor.
Nefesiyle "dişlerinde kan olan"
Geceyi, devirmeye çalışıyor.

(Ah, bir görmeseler kimleri alacak.)

Tanrı! Rahatsız, kendine şair diyen
Bu budalanın, her şeyi izleyip
Sulandırarak anlatmasından.

Gece'nin tanrısı bile yok,
Öyle acımasız ve "dişleri"
Kan içinde ki, inanmaya karşı.

Şair ise, geceden korkmuyor.
Onun sonlanmasıyla Azrail'i bekliyor.
-şair, geceden daha fazla, gece-

15.03.2024
Hüseyin Mert Turan