KOZADAN KÂİNATA

(Koronalı Günler)

KOZADAN KÂİNATA

Kır çiçeklerinin çocukları beklediği günler uzak değil ey yar. Ezildikçe beslenen yaprakları, Dokundukça artan kokuları, Yanına varmayınca da korkuları var.

‘Sabır’ dememiş mi derviş gezdiği asasını teriyle yontarken? ‘Bekle’ dememiş mi o ince yemenisine hatıratlar yazarken? ‘Selamet var sonunda ha bugün ha yarın’ dememiş mi?

Güneş bir yarıktan mutlak belirecek sıvamda. Haktan başka kim yoğurur ey kul Onu ona sıvayacak kıvamda? Bekle gör kâinat bekle neler neler olacak. Bir dal bir ağaç olacak, Bir damla nehir, Bir hane şehir...

Şimdi kal kozanda kelebek gibi, Bitecektir, mutlak bitecek,

Nihayete az var, bu da son tehir.