GÖRMEZDEN GELDİKLERİMİZ
Soğuk bir Şubat sabahı…
Pahalı ceketin, jilet gibi gömleğin, pırlantalı kol düğmenin… Elma ısırıklı tabletinden haber okurken kristal bardaktaki portakal suyuna uzanan bakımlı ellerin… “Arabayı hazırlayın” talimatını verirken yanında sessizce duran bir insan vardı. Yıllardır asgari ücretle çalışan, zam isteyemeyen, üç çocuğunu aç bırakma korkusuyla susan o insan. Sen konforuna alıştıkça o sabretmeye alıştı. Ve sen… bir gün aynı toprağa gireceğinizi hiç düşünmedin.
Etrafına bak. Yağmurda damı akan, kışın tek göz odada titreyen insanlar var. Ama yine de gülüyorlar. Çünkü umut, paranın satın alamadığı tek zenginliktir.
Bu ülkede çatısı delik ama vicdanı sağlam evler var. Paranın kibri uğramaz o kapılara. Orada bağlılık lüks değil, hayatın kendisidir. Saraylarda bulunmayan huzur, bazen sobası zor yanan bir odada yaşar.
Zenginliğin sesi yüksektir; merhametin yankısı daha uzundur. Unuttuğumuz şey şu: İnsan, gücüyle değil, başkasının yükünü ne kadar taşıdığıyla ölçülür.
Komşun açken tok yatma sözü bir öğüt değil, bir sınavdır. Mevki geçer, ün silinir, alkış diner. Geriye tek bir şey kalır: Kime iyi geldin?
Dinle… Çünkü duyulmayan çığlıklar en çok kalbi yorar. Anla… Çünkü insanı insan yapan, sahip oldukları değil, paylaştıklarıdır. Yüzleş… Çünkü adalet bir gün herkese lazım olur.
Ve sen… bir gün aynı toprağa gireceğini unutma; servet mezara sığmaz, vicdanın sığmadığı hayat yaşanmamış sayılır; çünkü insan öldüğünde malı değil, merhameti tartılır. İşte bütün mesele, görmezden geldiklerimizdi.
Murat KONDAKCI
Yorum Yazın